Scouts de rode draad van mijn leven

ik zit al enkele jaren in de scouts. enkele jaren is misschien wat zacht uitgedrukt. Ik ben namelijk nu bezig aan mijn veertiende jaar scouts. Ik ben als zesjarig jongetje in de scouts van Boechout gestart. En nu als negentienjarige nog steeds. Volwassen ben ik nog niet en dat zal ook zo blijvenzolang ik bij de scouts zit en waarschijnlijk ben ik het daarna ook nog niet.

Het begon al toen ik vijf was ik wou bij de scouts want mijn broers en zussen zaten daar ook en ik wou niet alleen achterblijven op zondagmiddag. Maar ik was nog niet oud genoeg en moest nog een jaartje wachten. Een jaar later mocht ik dan naar de kapoenen. Twee jaar kapoenen dan de overgang naar de welpen heel plezant want we werden door de lucht gegooid en vlogen een beetje. Van mijn kapoenenjaren weet ik niet zo veel enkel dat ik mij rot geamuseerd heb.

Welpen was minstens even plezant als de kapoenen. Enkel de tochten sloegen wat tegen. Voor elke tocht moesten ze mij pouchen om te gaan. Maar na elke toch kwam ik stikkapot maar wel reuze geamuseerd naar huis terug. Welpenkamp kan ik nog enkele dingen herinneren: liedjes zingen aan het kampvuur, iedereen die werd kaalgeschoren, schatten gevonden,…

Na drie jaar welpen kwamen de jongverkenners het grote voordeel daaraan was dat we af en toe met de fiets op tocht gingen en dan ons eigen potje mochten koken. En de spelletjes die we speelden waren van een hoger niveau en we kregen meer veratwoordelijkheid. Kampen waren anders, nu sliepen we niet meer in gebouwen maar in tenten. ook moesten we zelf onze tafel en tafelvuur sjorrren. iedere patrouille werkte apart, het was competitief zo erg zelfs dat er voor hout gevochten werd. Het was soms wel hard werken maar er werd ook wel tijd gemaakt om spelletjes te spelen.

De overgang naar de verkenners was harder maar de moeite waart. bij de verkenners was het allemaal wat losser, we kregen meer vrijheid maar sommigen gingen daar verkeerd mee om. Wat tot ergernis bij onze leiders leidde. De kampen waren weer in tenten maar het competitieve viel weg. met allemaal hout halen voor het eten waardoor we tijd wonnen om rustig onze eigen zin te doen of om niets te doen en voor spelletjes op ons niveau of onder ons niveau wat hilarische taferelen opleverde.

Als derdejaars verkenner gingen we op buitenlands kamp. Op doortocht van Polen over het Tetra-gebergte naar Tsjechië om daarna uit te rusten in Slowakije. Hier is teveel gebeurd om op te noemen en zeker om aan het internet toe te vertrouwen. Te voet over het Tetra-gebergte heeft wel de mooiste stukjes natuur laten zien. spijtig genoeg was de natuur niet altijd evengoed gezind. we hadden namelijk van België een maagvirus meegenomen. Waardoor de helft heeft moeten overgeven. Eén iemand heeft zelfs in Birkenau moeten overgeven. Genoeg details over het het buitenlands kamp van de verkenners.

De overgang van de jins kwam er aan de smerigste en goorste van allemaal. verf, bloem, eieren en nog veel meer op de kleren maar ook erin. jinjaar is een topjaar het laatste jaar voor je leiding wordt dus het jaar wanneer je de meeste vrijheid hebt en de minste verantwoordelijkheid.

www.scoutsboechout.be